Esku hutsik iritsi ginen eta bihotza beterik daramagu
Maialen Agirreburualde, Itxaso Díaz eta Alaitz Mikelarena
Badira ia bi hilabete abentura hau hasi genuela. Oroitzen dugu bidaia oso neketsua izan genuela eta ez genuela zer topatuko genuenaren ideia handirik. Urduritasuna eta zetorkigunaren aurreko zirrara ere bagenuen, hiruron artean nola moldatuko ote ginen dudez gain. Bidaiaren lehen gaua Chiclayon igaro eta gero, Cutervorantz eramango gintuen konbi batean sartu ginen. Kurbaz beteriko bide luzea genuen aurretik, baina inguratzen gintuzten mendi zerra ederrei begira denbora azkar igaro zitzaigun, zoragarria da bertako paisaia.
Behin Cutervora iritsita, oso erraza egin zitzaigun bertako egunerokotasunera ohitzea, izan ere, bertako jendeak erakutsi digun gertutasunagatik ez da zaila izan etxean bezala sentitzea. Herri izaera duen hiria da honakoa, denek ezagutzen dute elkar, eta horregatik hasiera batetik gomendatu ziguten zenbait jarrerarekin kontuz ibiltzeko «herri txiki, infernu handi» esaldia errepikatuz. Jakin dugu horren berri, futbol partidaren bat ikusi badugu, astelehenean eskolan esango digute, eta erretretan dantzan ibili bagara, hurrengo egunean erosketa egitera goazen dendako nagusiak emango digu zertan ibili garenaren berri. Hasieran zertxobait deseroso sentiarazten gintuen horrek, baina poliki-poliki ohitzen joan gara bertako txikitasunera.
Eskolako dinamikari dagokionez, ekitaldiz josita dago: dantza eta musika lehiaketa, zientzia lehiaketa, desfileak… eta guk, gogotsu hartzen ditugu! beti dago eurengandik zerbait ikasteko. Hala ere, egia da hasiera batean bertako hezkuntza-sistemarekin topo egitean uneoro gauzak alderatzera jotzen genuela, baina poliki-poliki ikasi dugu bertatik ere badagoela zer ikasi, eta moldatzen jakitea ere ikasketa ona dela. Hiru zikloetan gabiltza esku-hartzen, lehen hezkuntzan eta haur hezkuntzan Itxaso eta Alaitzen kasuan, eta derrigorrezko bigarren hezkuntzan zein gurasoekin Maialenenean. Arratsaldeetan, aldiz, tailer sozio-emozionalak egiten ditugu LH-ko hainbat mailarekin, eta bueltan besarkada, muxu eta euren hurbiltasuna jasotzen dugu.
Argi dugu poliki-poliki abentura honen amaierara heltzen ari garela, eta horrekin batera tristura sentsazioa ekidin ezina da, denbora laburrean ikasketa asko , oroitzapen politak izatea eta laguntasun polit bat sortzea eman baitigu esperientzia honek. Behin baino gehiagotan errepikatu dugu: esku hutsik iritsi ginen eta bihotza beterik daramagu. Eta orain, etorri ginen ilusio berberarekin azken aste hauek disfrutatzea besterik ez zaigu geratzen, kontziente izanik, zorte handia izan dugula bizipen hau elkarrekin partekatu dugulako.
Lurigancho beste begi batzuekin ikusten hasi gara. Nahiz eta ilargia eta eguzkia ez diren agertzen, hauen argia eta berotasunez gozatzen ikasi dugu
Aroa, Mireia, Maitane, Irati eta Laura
Loiun gaude eta bata besteari begiratzen diogu. 3 hilabete pasako ditugu elkarrekin eta justu justu gure arteko izenak dakizkigu. Milaka galdera ditugu buruan etxean planteatu ere ez ditugunak. Esaterako, “uf, hau desastre bat dirudi, ez daki ezta nun duen pasaportea, imajinatu nola izango den egunerokotasunean”. Bestea “la más dramatika familia agurtzen, zenbat malko aguantatu beharko ditugun neska honekin”.
Limara heldu eta “el ahorita voy” berehala ezagutu genuen. Horrekin batera, trafiko, kaos, zein distantzia motz amaigabeak, 15km 2 ordutan!!
Gure espektatiba baxuenekin San Juan de Luriganchora heldu ginen, gaupasa eder batekin gainera. Bagenekien Collique bezain zatarra zela baina “joe”, a ze parajea! Lainoa, kea eta hautsen artean ez genituen ezta gure arteko aurpegiak ikusten ere.
Eskolara iritsi eta ze ondo, ze jator, ze harrera polita! Zailena gero etorri zen, gure artean banatu eta bakoitza gela batera sartu ginenean. Bat-batean errealitate guztiz ezberdin batekin topatu ginen eta buruan geneuzkan ideia, dinamika, jolasa eta ekintzak aldera batera utzi beharko genituen eta berriak sortu. Buf, berriz paper txuri baten aurrean aurkitzen ginen, eta ezin bete!
Hasierako inpresio hau izan zen duda barik gehien elkartu gintuena, izan ere, bata bestearen euskarri izan ginen eta umorearekin hartu genuen. Gutxi iraun zigun amets gaizto honek. Azkar eman genion buelta eta egunak hobetzen joan ziren.
Bostok bat gara, norabide berdinean funtzionatzen dugu. Egun guztia elkarrekin pasatzen dugu, utzi diogu komunean atea ixteari eta guzti. Non gelditu ote da gure intimitatea?
Proiektuari dagokionez, rolak banatuta daude bi taldetan. Alde batetik, Iratik eta Laurak arlo kognitibo eta psikomotrizitate fina lantzen dute, logopeda lanetan ere ari dira. Bestetik, Maitane, Aroa eta Mireiak umeak izerditzeaz arduratzen dira, psikomotrizitatea eta funtzionaltasuna landuz. Banakako arreta eskeintzen diegu umeei, bakoitzaren beharren arabera, arreta mantentzeko jolasen, zirkuituen, mahai dinamiken bitartez. Hitz bareko harreman hauek ez dira errazak izaten baina pila betetzen gaitu egunero eskolatik sartzean oparitzen dizkiguten besarkadak.
Konturatu gabe egunak pasa dira eta gure esperientziaren erdia jan dugu. Ziur gaude Luriganchok ez gaituela harritzeari utziko. Ze gogorra izango den burbuila honetatik irtetzea eta gure errealitatera bueltatzea, baina hau beste kapitulu baterako utziko dugu. Ez dugu horretan pentsatu nahi…
Lurigancho beste begi batzuekin ikusten hasi gara. Nahiz eta ilargia eta eguzkia ez diren agertzen, hauen argia eta berotasunez gozatzen ikasi dugu.
Seigarren astearen erdian gaudela idazten digu hau, baina egin dezagun atzera, hasierara. Yungayra iritsi eta nahiko azkar lortu genuen lekura egokitzea. Herri txikia da eta horrek asko lagundu du. Bertakoek besoekin zabalik hartu gaituzte haienean, nahiz eta “gringoak” izatearren begirada ugari izan ditugun gainean. Umorez hartu ditugu begirada horiek. Bost inguru guztiz desberdinetatik gentozen taldea gara, lehenagotik elkar ezagutzen ez genuena. Hala ere, lehen momentutik, gure energiek eta jarrerek bat egin dute, elkarren bidelagun eta euskarri izan garelarik. Eskolan, ilusio handiz jasotzen gaituzte haurrek, badakitelako ideia berriak dakartzagula eta ohiko dinamika hausten duen zerbait garela. Maitasun izugarria erakutsi digute: mila besarkada, irribarre izugarriak, haien jakiak eskaintzen dizkigute uneoro proba ditzagun… Hasieran, hemengo hezkuntza-sistema eta honen ikuspegia nahiko arrotzak egin zitzaizkigun, gurean dugunarekin alderatuta desberdintasun asko eta oso nabarmenak ikusi baititugu. Hala ere, haienera moldatzen saiatu gara, gure nahi onenarekin zerbait gehigarria egin dezakegulakoan. Izan ere, gehien erabiltzen dugun esaldia ondorengoa da: “puedo ayudar/apoyar en algo?”
Irratian ere gelditu gabe aritu gara. Ekintza eta ekitaldi piloa dituzte eskola orduetan: kirol txapelketak, desfileak, eskolta lehiaketak…, eta horietan guztietan argazkilari lanak egin behar izan ditugu. Egunero dute zerbait. Hori ere, gurearekin alderatuta, oso desberdina. Hala ere, asko eskertzen dute eskaintzen diegun laguntza guztia.
Eskolan bertan bizitzeak, horretan guztian, esperientzia guztiz inmersiboa izatera eraman gaitu, errealitate horren parte izaten ari garelako: bazkaltzen ikusten gaituzte, une libreetan ere bertan gaude…, baina horrek ez du arazorik suposatu guretzat, guztiz kontrakoa, alegia. Urbiltasuna ekarri du.
Azkenik, ezin dugu aipatu gabe utzi inguratzen gaituen parajea. Mendikate beltza eta zuriaren artean bizi gara, egunerokoan sekulako inpaktua sortzen duena gugan. Nabaritzen den lasaitasuna, giroa, bakea… horrek denak ez du zerikusirik gure herri eta hirietako erritmo eta zaratarekin. Honekin batera, gure ordutegiak ere aldatu dira: eguzkiarekin batera altxatzen gara eta ia-ia hau ezkutatzearekin batera goaz lotara (pixka bat beranduago, jajajajaja).
Kontziente gara esperientziaren ekuadorra pasa dugula dagoeneko eta horrek, bertigo pixka bat ematen du, esperientzia maximora esprimitu nahi dugulako eta bukaera geroz eta gertuago ikusten dugulako. Horrela ba, geratzen zaizkigun asteei zukua atera nahi diegu, daukagun onena eman eragin positibo bat suposatzeko bertakoengan, horrek egingo baitu aldaketa bat gugan. Orain arte asko aldatu gaitu, baina oraindik asko daukagu aldatzeko, hori argi geratu zaigu. Eta bertigo horrek ez du oztoporik suposatuko, hortaz baliatuko gara eta gogor emango diegu asteei.
Eskerrak ematea besterik ez zaigu geratzen, bidea eraiki dutenei, bidean gauden guztiei eta bidelagun izaten dabiltzan guztiei, haiek gabe ez zelako berdina izango. Esperientziak pertsonalak diren arren, elkarren artean eraiki dugu egun hauek suposatu digutena. ETA ERAIKITZEN JARRAITUKO DUGU!!
sanviator 