JUTIAPAKO LEHEN JASOKINAK

Akordatzerako hilabete pasatu da iada Jutiapara (Atlantida, Honduras) heldu ginenetik.  San Pedro Sula hiritik Jutiaparanzko bideak barruak astindu zizkigun. Palmondo eta anana sailak zeharkatzen dituen errepidearen erdian edo ertzetako “Pulperietan” familiek orotariko produktuak saltzen dituzte.  “Ume gehiegi eskola ordua izateko” pentsatu genuen.

Errepide horretan buztinezko champitak eta AEB-tako diruarekin familia batzuek eraikitako txaletak tartekatzen dira. Desparekotasunak hain agerian ikusita gure tripek dardar egin zuten.

Herrira iritsi eta beso zabalik hartu gintuzten denek. Baliabide material gutxiago izanda ere herritarrak zein abegitsuak eta adeitsuak diren ikusteak hunkitu gaitu.

Parrokian bizita, maiz, biztanleren bat (mendialdeko komunitateetakoak bereziki) lo-leku, janari edo sendagaietarako diru eskean hurbildu da. Amorrarazi gaitu diruaren baita  horrenbeste bizi arriskuan ikusteak. Ongi laburtzen du errealitatea herritar batek esandakoak, ”Zuek bizitzeko lan egiten duzue eta guk bizirauteko”.

Hunkitu gara 80 urteetatik hurbil dagoen fraide batek eskualdeko kartzelan eskolak ematen dituela jakin dugunean. Miresmenez erreparatzen diogu haren begirada humanoari. Edukien irakaskuntzan baino gehiago, ikasleak entzun eta balioetan hezi daitezkeela sinesten duen baten begirada da.

Hezkuntzan murgildu garen honetan, ezin ahaztu ume eta nerabeak, gure bisitaren protagonistak. Lehen egunetik zirrara eragin zigun txikienen gertutasunak. Besarkatzera hurbildu eta hitz-jario ederrarekin agurtzen gaituzte. Nerabeekin ere, beraiengana hurbiltzeko esfortzu txikia egitea nahikoa da “platika” goxoan aritzeko. Txanponaren beste aldean berriz, gure protagonisten bizkar gaineko motxilak daude. Hemen, haur eta nerabeen babesgabetasuna eta familia indarkeria urrun daude desagertzetik. Azken urteetako Europa zein AEBtako migrazioaren aurkako neurriek ere ziurgabetasuna handitu dute etxe askotan. Deportatu gehiegi ezagutu ditugu damazkigun egun gutxietarako.

Eta, injustizia hauen aurrean inspiratzaile zaigu ume eta nerabe horien barne indarra. Gure egoera balioan jarri ez ezik, itzultzean, gurean ere denon eskubideen alde borrokatzen jarraitzeko grina pizten diguna.

Maialen Añibarro Garcia, Nerea Puelles Iriondo, Ainhoa Cerezo Martín eta Leire Mendiola Zabaleta

Publicado en Comunidad Viatoriana, Jutiapa (Honduras), San Viator, SERSO Honduras, SERSO San Viator | Deja un comentario

Mucho de lo que nos han dicho a los varones…, no es verdad

Mucho de lo que nos han dicho a los varones…
no es verdad.

Mucho de lo que nos han dicho a las mujeres…
no es verdad.

Construyamos una sociedad
donde mujeres y hombres podamos vivir
con la misma dignidad,
los mismos derechos
y la misma libertad.

Publicado en SERSO San Viator | Deja un comentario

Mucho de lo que nos han dicho a las mujeres…, no es verdad

Mucho de lo que nos han dicho a las mujeres…
no es verdad.

Mucho de lo que nos han dicho a los varones…
no es verdad.

Construyamos una sociedad
donde mujeres y hombres podamos vivir
con la misma dignidad,
los mismos derechos
y la misma libertad.

Publicado en Comunidad Viatoriana | Deja un comentario

Mucho de lo que nos han dicho a los varones…, no es verdad

Publicado en Comunidad Viatoriana | Deja un comentario

Mucho de lo que nos han dicho a las mujeres…, no es verdad

Publicado en Comunidad Viatoriana | Deja un comentario