Gustavo Gutiérrez Merino (1928-2024), dominico, es un ícono en la Iglesia latinoamericana del posconcilio. Nadie se equivocará si lo llama «Padre» de la Teología de la Liberación.
En una emotiva ceremonia de despedida, el arzobispo de Lima, Carlos Castillo, celebró la misa de exequias en honor al padre Gustavo Gutiérrez, teólogo peruano y fundador de la Teología de la Liberación. La homilía estuvo marcada por profundas reflexiones sobre la vida y legado de quien fuera un defensor incansable de los pobres.
El Papa, en un mensaje grabado, resaltó la grandeza de Gutiérrez, reconociendo su capacidad de mantenerse firme en su misión cristiana, aún en medio de las dificultades. Estas palabras resonaron como un eco en la homilía del arzobispo Carlos Castillo, quien recordó los años de servicio de Gutiérrez, marcados por su compromiso con los más desfavorecidos. Él dijo: «Hoy pienso a Gustavo, Gustavo Gutiérrez, un grande, un hombre de Iglesia que supo estar callado cuando tenía que estar callado, supo sufrir cuando le tocó sufrir, supo llevar adelante tanto fruto apostólico y tanta teología rica».
Castillo subrayó que ser cristiano, para Gustavo Gutiérrez, significaba acoger el don gratuito del amor de Dios y reconocerlo en la vida de los demás, especialmente en los que sufren. En sus palabras, «si no somos amados gratuitamente, la vida no tiene sentido», destacando así la centralidad de la gratuidad del amor divino en la teología y vida del fallecido sacerdote. Este mensaje de amor incondicional, según el arzobispo, fue una de las principales lecciones que Gutiérrez transmitió a todos los que lo conocieron
El día 21 de octubre las y los viatores celebramos la festividad de San Viator. Nuestro fundador, el venerable Luis Querbes, eligió a San Viator como patrono y modelo de nuestra comunidad.
A todas y todos los que nos siguen desde estas páginas, les deseamos un Feliz Día, Egun Zoriontsua guztiontzat.
San Viator
San Viator fue un diácono francés del siglo IV, cuya vida estuvo profundamente unida a la de San Justo, obispo de Lyon. Tras una etapa de servicio a la Iglesia de Lyon, Viator decidió acompañar a su mentor cuando este, cansado de las responsabilidades episcopales, optó por retirarse al desierto de Egipto en busca de paz y contemplación. Allí, lejos del bullicio de Lyon, ambos vivieron como ermitaños, dedicados a la oración y el silencio hasta el final de sus días, dejando una huella de humildad y entrega espiritual.
Cuando Luis Querbes fundó la congregación de los Clérigos de San Viator, enamorado de la educación y la formación de los jóvenes en la fe, nos propuso a Viator como nuestro patrono.
El extraño caso del prestigioso cirujano que abarrota teatros con su defensa de la inmortalidad: «La muerte no existe»
Durante su carrera como cirujano jefe del Hospital de Bellvitge, el doctor Sans Segarra investigó en secreto las experiencias cercanas a la muerte. Ya retirado, acumula un millón de seguidores y habla abiertamente de la reencarnación en teatros repletos de fans.
San Juan de Lurigancho – SERSO San Viator y Juventud Vasca Cooperante
Aiala Mtnez de Lejarza, Maddi Güemes, Zuriñe Martín, Irene Gartzia, Ane Badiola
“Esnatzean ez dakizu datorren egunak zer emango dizun”… Hau da pixka bat San Juan de Lurigancho, guretzat SJL. Ezjakintasuna, sorpresa, harridura, beldurra, tentsioa, kiratsa, poza, gauetako txakur hotsak, tristura… Barre algara handi batek laburbilduko luke 3 hilabeteetan leku hartan bizi izan duguna.
Denboraren nozioa nahastuta eduki dugu. Erlojurik gabe ibili gara, eguzkia izan da gure zaindaria eta harekin batera hibernatzera joan gara etxera, badaezpada. Askotan ze ordu den jakin gabe eguzkiari begira geratu izan gara, ordua nork asmatuko duen zain.
Pribilegiatuak ginela bagenekien hona etorri aurretik eta hemen berriro ere auzi horrekin tupust egin dugu. Errealitatea gordina da, bizitza ez da batere justua eta jendeak mirariak egiten ditu bizirauteko. Bizitzeko egunak zenbatuta ditugula ohartu gara, batzuek beste batzuk baino egun gehiagoz gozatu ahalko dute eta hori hurbiletik bizitzea tokatu zaigu.
Nork aukeratzen du zein den bakoitzaren lekua mundu honetan?
3 hilabetetako gure preokupazio handienetarikoak janaria egitea, arratsaldeko kafea noiz hartuko dugun erabakitzea, engantxatu gaituen liburuarekin edota seriearekin jarraitzea, etxeko giltzak nork dituen jakitea… izan dira. Orokorrean ari naiz, baina bai, egia da, hemen ez dugu eduki han edukitzen ditugun estres edo antsietaterik. Hemen ez eta han bai. A ze ironikoa den bizitza. Baina dena ezin daiteke eduki eta hori behin da berriz errepikatzen du gutako batek.
Hango dena han utzita etorri gara. Buruhausterik gabe. 3 hilabetetako burbuila bizitzeko prest. Azken finean, burbuila bat besterik ez da izan eta konturatu orduko jostorratz batek burbuila apurtu eta bapatean konturatzen zara lau egun besterik ez direla geratzen, berriro ere Perura etorri ginen guztiekin elkar aurkitzeko, hasieran agurtu ginen leku berean, Jorge Chavez aireportuan.
Baina oraingoan, elkarri desberdin begiratuko diogu. Ziur asko ez gara izango hasieran aireportuan aurkitu ginen berdinak, gure barnean gauzak iada ez daude berdin, “munduan dena aldatzen da, beraz, ez harritu aldatzen bagara”.
Bapatean… ‘’oroitzapenek esnatu naute ametsetan nengoela’’. Hain zuzen ere hori da geratzen dena azken finean, oroitzapenak besterik ez. Liburuxka batean idatzita daukagun egunerokoan agertuko dira beraien izenak, esperientzia honetan ezinbestekoak izan direnak eta nola ez, gure buruan izango ditugu beraien aurpegien siluetak ere. Eta haiek gureak, seguru. Betirako disko gogorrean gordeta. Hara iristean beraietaz gogoratuko gara, momentu horretan zer egiten egongo ote diren galdetuko diogu geure buruari. Seguraski, Gloria bere izkinean josten egongo da eta auzoko umeak futbolean.
Gutxi ez dira ikasi ditugun gauzak, ordea. Adibidez, bizitza norberak hari ematen dion ikuspuntuaren araberakoa dela,eta garrantzitsuena horri aurre egiteko jartzen diozun jarrera eta gogoa direla, besterik ez. Norberaren ikusteko moduak errealitatea aldatu dezake, eta Lurigantxo bezalako lekuak maitatzera iritsi.
Ez genekien ez nora ezta norekin egongo ginen 3 hilabeteetan. Ibilbidea bere helmugara heltzen ari dela ikusita, ohartu gara lekuak berdin diola. Lekua berezi izatea jendeak egiten baitu. Ondoan dituzunak zeharo garrantzitsuak dira. Eta esperientzia honetan taldea ezinbestekoa izan da, gure gora behera guztien gainetik, familia bat izan gara. Arrisku guztien artean lasaitasuna ematen zigun jakiteak familia bat genuela Lurigantxoko etxean zain. ‘Txarra kenduta, ondo’ izan da gure lema eta horri helduta egin diogu guztiari aurre.
Ane Badiola, 2024ko irailaren 23a – Anna d’Ambrosio, San Juan de Lurigancho (Lima)